Κατ’ αρχάς ας πάρουμε κάποιες ημερομηνίες

Λοιπόν ναι, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και άλλες αναφορές, αν θέλετε, ξεκινώντας από το Xerox Alto ή ακόμα και νωρίτερα, καθώς το πρώτο ποντίκι σχεδιάστηκε (το ’64) και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας (το ’67), αλλά υπήρξε αυτό το χρονικό κενό μέχρι την μαζική παραγωγή του .
Με το iPadOS 13.4, το οποίο ήρθε στις 24 Μαρτίου, η υποστήριξη του ποντικιού γίνεται κάτι πλέον το επίσημο, πολύ πιο ενσωματωμένο από την υποτυπώδη εφαρμογή του περασμένου έτους. Και αυτό σίγουρα θα το θυμόμαστε ως ένα προπομπό, μια στιγμή κατά την οποία, μια συσκευή που θεωρήθηκε προηγουμένως ταυτόσημο με την αφή, θα έχει το ποντίκι ως “φυσική” συνιστώσα. Αν και προαιρετικό.

Το πρώτο iPad του 2010 ήταν σίγουρα ένα ανώριμο προϊόν σε σύγκριση με αυτό που έχουμε σήμερα, ειδικά αφού ότου έχουμε το iPadOS. Ωστόσο, μου άρεσε. Μας άρεσε επειδή η επίδραση αυτής της όμορφης μεγάλης οθόνης που μπορούσαμε να κρατήσουμε και να δαμάσουμε τον ιστό ήταν πολύ δυνατή. Σίγουρα πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσατε να κάνετε με ένα μικρό smarpthone. Τα επόμενα μοντέλα έφεραν σιγά-σιγά πολλές βελτιώσεις, αλλά η πρώτη πραγματική μεταμόρφωση έγινε το 2015, όταν το Apple Pencil και το Smart Keyboard έφτασαν μαζί με το iPad Pro. Το φυσικό πληκτρολόγιο μπορούσε ήδη να χρησιμοποιηθεί απο την αρχή, πράγματι υπήρχε το iPad Keyboard Dock το οποίο αργότερα αποσύρθηκε, αλλά ενσωματώνοντάς το από τα μοντέλα Pro έγινε πολύ πιο άνετη και επομένως πιο δημοφιλής η χρήση του.

Όσο η γραφή στις ταμπλέτες ήταν πάντοτε ένα δυνατό σημείο και εκτιμήθηκε από πολλούς, το πραγματικό σημείο καμπής προς τη δημιουργικότητα ήρθε ακριβώς με το μολύβι της Apple. Φυσικά, ο ισχυρότερος αντίκτυπος ήταν περιορισμένος στον τομέα του σχεδίου, είτε καλλιτεχνικό είτε τεχνικό, αλλά έδωσε επίσης τη δυνατότητα για πρώτη φορά κάποιος να έχει μια πολύ πιο ακριβή συσκευή χειρόγραφης καταγραφής, από ότι το μεγάλο μας δάχτυλο. Και στην πραγματικότητα όμως πολλοί το χρησιμοποιούν για να μην σχεδιάζουν αλλά για να ελέγχουν τις διεπαφές των πιο σύνθετων εφαρμογών, οι οποίες στο μεταξύ έχουν επίσης βγει χάρη στην παρουσία του μολυβιού.

Αυτό μας λέει τελικά ένα πράγμα, τόσο για εμάς όσο και για την Apple, δηλαδή ότι για να τονωθεί η δημιουργία πιο ολοκληρωμένου λογισμικού που απαιτεί αναπόφευκτα πολύπλοκα εργαλεία και διεπαφές, πρέπει να διασφαλιστούν δύο πράγματα: ένας εργονομικός χώρος εργασίας και πιο ακριβείς συσκευές εισαγωγής στοιχείων από τα δάκτυλα.

Αρχικά από την πλευρά της εργονομίας, το Smart Keyboard ήταν ένα βήμα μπροστά, αν και σίγουρα δεν ήταν βέλτιστο λόγω της μειωμένης σταθερότητας και των περιορισμένων δυνατοτήτων κλίσης της οθόνης. Αλλά το μεγαλύτερο αξεπέραστο όριο παρέμεινε στα δάχτυλά μας: πολύ μεγάλα και σίγουρα ακατάλληλα για δραστηριότητες ακριβείας. Επιπλέον, με τα δάχτυλα, καθώς και με το Μολύβι της Apple, η χρήση του πληκτρολογίου πρέπει να εναλλάσσεται συνεχώς με την χρήση της οθόνης, σε ένα πολύ άβολο και μη βιώσιμη συνεχή κίνηση για μακρές συνεδρίες.

Για να έχετε λοιπόν έναν άνετο σταθμό εργασίας με βάση το iPad, χρειάζεστε περισσότερα. Το ποντίκι ήταν απαραίτητο. Και είναι άχρηστη η δημαγωγία μερικών για το τι είναι σωστό ή λάθος σε σχέση με τους αρχικούς σκοπούς ενός προϊόντος που έχει σήμερα 10 χρόνια ηλικίας και μαζικής χρήσης. Όλα τελικά εξελίσσονται και το iPad θέλει σήμερα να αντικαταστήσει τους υπολογιστές προσδίδοντας του αυτό που τελικά δεν είναι, όταν στην πραγματικότητα έχει μεγαλύτερη ισχύ από πολλούς υπολογιστές. Και είναι επίσης παράλογη η θεωρία για το ποντίκι ότι υπάρχει σε χρήση σε διάστημα 50 ετών από τότε που το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του παρουσιάστηκε, οπώτε πρέπει να τελειώνει. Στο τέλος-τέλος, εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τον τροχό που δεν πιστεύω ότι γεννήθηκε χθες.

Βρίσκω την αντίσταση της Apple να μετακινείται σιγά προς αυτή την κατεύθυνση κατανοητή, επειδή η ταμπλέτα τελικά είναι πρώτα απ ‘όλα μια συσκευή αφής και πρέπει να παραμείνει έτσι ώστε να μην χάσει την ταυτότητά της. Ωστόσο, περιμέναμε ένα χρόνο, δύο χρόνια, πέντε χρόνια, και στο τέλος ήταν πρακτικά απαραίτητο να προστεθεί η υποστήριξη στο ποντίκι για να ολοκληρωθεί ένα προϊόν που από την οπτική του υλικού δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από έναν παραδοσιακό υπολογιστή.

Αρχικά με το iPadOS 13 μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το ποντίκι μόνο μέσω των εργαλείων προσβασιμότητας αλλά, όπως περίμενα, αυτό το βήμα ήταν απλώς ένας πάγκος δοκιμών που εξυπηρετούσε την Apple, χρήστες και ακόμη και προγραμματιστές να συνηθίσουν ιδέα. Με την έκδοση 13.4 η αντιστοίχιση πραγματοποιείται σε μια στιγμή μέσω των ρυθμίσεων / Bluetooth και το ποντίκι είναι έτοιμο να λειτουργήσει αμέσως, χωρίς να χρειάζεται να ενεργοποιήσετε το AssistiveTouch (το οποίο επίσης δείχνει ότι το επιπρόσθετο στοιχείο ελέγχου στην οθόνη μπορεί να είναι ενοχλητικό). Δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι απαραίτητο να το ενεργοποιήσετε για να προσαρμόσετε τη συμπεριφορά των πλήκτρων σε ποντίκια που έχουν περισσότερα από δύο. Από την άλλη πλευρά, παρατήρησα σε διάφορες κριτικές στο διαδίκτυο, μια συμπεριφορά που αλλάζει σε διαφορετικά μοντέλα: για παράδειγμα με το Logitech MX Master 3, το χαμηλό κουμπί στον αντίχειρα χρησιμοποιείται για το πρόγραμμα αλλαγής εργασιών, ενώ το δεξί κουμπί δεν κάνει τίποτα. Προς το παρόν, η καλύτερη υποστήριξη είναι προφανώς η μητρική της εταιρείας με τα Magic Mouse, Magic Trackpad και ακόμα με τα παλαιότερα Apple wireless Mighty Mouse (που χρησιμοποιώ εγώ).

Όταν λέμε ποντίκι, σκεφτόμαστε προφανώς τον κλασικό δείκτη και αρχικά φαινόταν ότι αυτό θα γινόταν και στο iPad. Στην πραγματικότητα, η Apple έχει εργαστεί σε κάτι ελαφρώς διαφορετικό ώστε να προσαρμόζεται καλύτερα στις διεπαφές που έχουν σχεδιαστεί για επαφή με αφή. Στην πραγματικότητα δεν θα δούμε ποτέ έναν δείκτη αλλά ένα μικρό διαφανές δίσκο που αλλάζει σχήμα με βάση το στοιχείο στο οποίο είναι τοποθετημένο. Και όχι με τον παραδοσιακό τρόπο που γνωρίζουμε στον υπολογιστή. Μπορείτε να το δείτε αυτό καθαρά στα εικονίδια της εφαρμογής, τα οποία κινούνται και τροποποιούνται καθώς μετακινείται το ποντίκι και είναι ακόμα πιο εμφανές όταν μετακινείτε το ποντίκι στην επάνω δεξιά γωνία, η οποία με ένα κλικ ανοίγει το κέντρο ελέγχου ή στο αριστερό , στην οποία παρέχει πρόσβαση στο κέντρο ειδοποιήσεων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την χρήση του ποντικιού είναι το να εμφανήσει κάποιος το Home, πράγμα που γίνεται πολύ πιο εύκολο με την χρήση ενός Trackpad με την κίνηση 4 δακτύλων προς τα πάνω.

Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να είναι εκπληκτικό, επειδή φαίνεται να χάνει κάποιος εντελώς τον δείκτη, αλλά αν θέλετε μπορείτε να έχετε μια πιο παραδοσιακή συμπεριφορά απενεργοποιώντας τη λειτουργία “Pointer Animations” στο Settings / Accessibility / Pointer Control. Από αυτή τη νέα σελίδα μενού μπορείτε επίσης να προσαρμόσετε την εμφάνισή του για να το καταστήσετε πιο ορατό, αυξάνοντας την αντίθεση, το μέγεθος και ακόμα ενεργοποιώντας ένα έγχρωμο περίγραμμα για να το επισημάνετε. Ενστικτωδώς το προτιμώ με την απενεργοποίηση των κινούμενων εικόνων, δεδομένου ότι η οπτική αναφορά στη θέση του δείκτη διατηρείται πάντα, αλλά προσπαθώ να το χρησιμοποιήσω ως προεπιλογή για να αποφευχθούν οι προηγούμενες συνήθειες που με κάνουν να χάσω τα πλεονεκτήματα του νέου συστήματος.

Υπάρχουν φυσικά και τα shortcuts του πληκτρολόγιου

Επιπλέον, εάν το ποντίκι σας δεν υποστηρίζει οριζόντια κύλιση οθονών, μπορείτε να αλλάξετε την αρχική σελίδα με κλικ + κύλιση ή κάνοντας κλικ στις κουκίδες, εκείνες που βρίσκονται ακριβώς πάνω από το Dock.
Όσον αφορά στα σχέδια των προγραμμάτων σχεδίασης, φωτογραφίας και βίντεο, σημειώνεται ότι οι ενημερώσεις ad hoc δεν έχουν ακόμη κυκλοφορήσει. Για παράδειγμα, στο Photoshop δεν μπορείτε να πατήσετε το δεξί κουμπί για να αλλάξετε τα χαρακτηριστικά μιας βούρτσας και γενικά σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της διεπαφής, το ίδιο με το Lightroom ή με το LumaFusion. Υπάρχει ακόμα πολλή δουλειά, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Θα δούμε πού θα μας οδηγήσει στο μέλλον, αλλά σίγουρα κάνει τη χρήση του iPad πιο παραγωγική από την άποψη της παραγωγής και ανοίγει το χώρο για τη δημιουργία νέων πιο ολοκληρωμένων εφαρμογών. Σε αυτό το σημείο δεν είναι πλέον ένα θαύμα για να ελπίζουμε για την άφιξη πλήρων επαγγελματικών εφαρμογών, είτε αυτές είναι της Apple, όπως το Final Cut Pro ή το Logic, αλλά και τρίτων. Και σε αυτή τη διαδικασία, η άφιξη του Xcode αρχίζει να φαίνεται τουλάχιστον πιθανή, πράγμα που θα καθιστούσε το iPad εντελώς ανεξάρτητο από τον υπολογιστή. Ωστόσο, πιστεύω ότι θα πρέπει ακόμα να περιμένουμε για αυτό, ίσως ακόμη και πολύ καιρό. Ας πάρουμε όλοι τον χρόνο μας για λίγους μήνες, άλλωστε με τον Coronavirus μεσα στο σπίτι τώρα έχουμε πολύ, και ίσως να χρειαστεί ακόμη και ένας χρόνος, για να δούμε πώς θα αλλάξει το τοπίο μετά το iPadOS 13.4.