Στο WWDC 2019, η Apple ήθελε να δώσει ένα σαφές μήνυμα, μετά από πάρα πολλά χρόνια αναποφασιστικότητας: με την αποχώρηση από το iOS να προσφέρει πλέον ειδικές εμπειρίες χρήστη για ταμπλέτες, το λογισμικό δένει καλύτερα με το υλισμικό. Για πολύ καιρό, η δυναμική του iPad δεν είχε συνδυαστεί με τις δυνατότητες του λειτουργικού συστήματος και των εφαρμογών, εμποδίζοντας να φανεί η πραγματική ισχύς του iPad ως εναλλακτική λύση στους παραδοσιακούς φορητούς υπολογιστές. Τώρα πια δεν θα είναι έτσι: μετά από 10 χρόνια από το πρώτο iPad , ξεκίνησε μια νέα εποχή, για την ευχαρίστηση των σημερινών χρηστών, αλλά και των μελλοντικών, ιδιαίτερα αυτών των Pro.

Η βελτιωμένη υποστήριξη ποντικιών και trackpad που εισήχθη στο iPadOS 13.4 είναι μόνο ένα παράδειγμα, αλλά πώς θα μπορούσε το iPadOS 14 και αργότερα να εξελιχθεί για να πραγματοποιήσει το όραμα της Apple σε αυτή τη δεύτερη δεκαετία του προϊόντος της?
Ως χρήστης του macOS, αλλά που δεν θα μπορούσε να αποκλείσει a priori μια μελλοντική μετάβαση σε iPad, προσπαθώ να αποκαλύψω κάποιες ιδέες, που θα με έκαναν έναν αποκλειστικά ίσως χρήστη iPad.

Ένα πραγματικό desktop, ή σχεδόν
Με το iPadOS 13, η αρχική οθόνη κέρδισε κάποια ζωντάνια. Μπορείτε να εισαγάγετε πολλαπλά εικονίδια εφαρμογών στην ίδια σελίδα και μετακινώντας από αριστερά προς τα δεξιά μπορείτε να τοποθετήσετε widgets δίπλα-δίπλα. Σε κάθε περίπτωση, παραμένει κάπως μακριά από το να είναι πραγματικό desktop, όπως αυτό του macOS, αλλά και σε σύγκριση με το τι επιτρέπει η πρόταση φορητότητας του ανταγωνισμού είναι αρκετά καλά. Με τις πρόσφατες φήμες σχετικά με το iPadOS 14, οι οποίες μιλούν για μια λίστα για εφαρμογές και widget που θα τοποθετηθούν στην αρχική οθόνη μαζί με τα υπόλοιπα, θα μπορούσε ίσως να είναι η σωστή ευκαιρία για να κάνετε το ποιοτικό άλμα.
Γιατί δεν επιτρέπετε η εισαγωγή συνδέσμων σε αρχεία και φακέλους με την δημιουργία shortcuts;
Είναι τελικά επιθυμητό, σύμφωνα με ό, τι είναι εφικτό, για το macOS, οι συνδέσεις σε αρχεία και φακέλους να μπορούσαν να εισαχθούν στο δεξιό άκρο του Dock , με επιλογές στοίβας ή fun. Όπως ήδη γίνεται στο macOS. Aυτά θα ήταν απλά shortcuts, τα οποία αν αφαιρεθούν δεν θα διαγράφουν τα αρχεία με τα οποία σχετίζονται.

Ας επιστρέψουμε για μια στιγμή και στο όραμά μου για διατάξεις με διαφορετικά μεγέθη εικόνων στο desktop. Στην τρέχουσα κατάσταση, εάν επιλέξετε την προβολή “Μικρότερο”, μπορείτε να εισάγετε έως και 30 εικονίδια (εκτός από το Dock) στην αρχική οθόνη, ενδεχομένως με το να είναι πάντα ορατό το τμήμα widget στα αριστερά, περιορίζετε το διάστημα μεταξύ των εικονιδίων. Αλλά αν μπορούσαμε να εισάγουμε widgets σε οποιοδήποτε σημείο, εισάγοντας καινούργια μέσω των ρυθμίσεων με έναν γρήγορο σύνδεσμο, όπως στο Android, σε ένα άδειο home, θα μπορούσε να υπάρχει μια περιοχή με 9 γραμμικά εικονίδια σε 5 γραμμές, συνολικά το μέγιστο 45 ή, με λίγο περισσότερη προσπάθεια στο σχεδιασμό, επίσης σε 10×6 (εικονίδια 10 γραμμών σε 6 σειρές, με μέγιστο σύνολο 60).
Θα λειτουργούσε φυσικά καλύτερα οριζόντια, αλλά θα ήταν εφικτό ακόμα και κάθετα εάν υποθέσουμε πώς είμαστε ήδη συνηθισμένοι να βλέπουμε ένα ακόμα πιο συμπυκνωμένο πλέγμα στο διάστημα μεταξύ ενός εικονιδίου και ενός άλλου χωρίς να δημιουργούμε προβλήματα στην εκκίνηση (πίεση) της σωστής εφαρμογής.

Launchpad, αλλά για το iPad
Επαναφέρω εδώ τη φήμη της προβολής λίστας στο επερχόμενο iOS 14, η οποία στο iPhone θα ήταν σίγουρα άνετη, αλλά στο iPad δεν θα είχε νόημα δεδομένου του μεγάλου διαθέσιμου χώρου για εικονίδια. Γιατί να μην επωφεληθούμε λοιπόν από αυτό παρέχοντας ένα launchpad; Στην ουσία, ο Mac θα ήταν εδώ μέσα από τον μικρότερο αδελφό του.
Με το OS X Lion, το Launchpad εισήχθη ακριβώς για να παρέχει διαχείριση των εγκατεστημένων εφαρμογών με την μορφή εκείνη των iDevices, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας φακέλων για την καλύτερη ομαδοποίησή τους. Με ένα γραφείο όπως αυτό που παρουσιάστηκε στο παραπάνω κεφάλαιο, τώρα θα γινόταν χρήσιμο για το iPadOS, λαμβάνοντας ουσιαστικά το ρόλο που είχε η τρέχουσα αρχική οθόνη. Μέσα από μια χειρονομία ή ένα εικονίδιο στο αριστερό άκρο του Dock θα εισάγετε αυτήν την προβολή, όπου από την οποία θα μπορούσατε να ξεκινήσετε τις εφαρμογές, να αναζητήσετε κάτι μέσω του αποκλειστικού πεδίου αναζήτησης που θα βρίσκεται στην κορυφή, να αναδιατάξετε, να οργανώσετε σε φακέλους ή και σε πολλές σελίδες, ή και να διαγράψετε ότι είναι περιττό. Για να βγείτε τέλος από το Launchpad χωρίς να ανοίξετε οποιαδήποτε εφαρμογή, απλώς αγγίξτε ένα κενό τμήμα του.
Θα πει κάποιος γιατί να προσθέσουμε ένα επιπλέον βήμα για την εκκίνηση μιας εφαρμογής; Σε τελική ανάλυση, τα έχουμε στη διάθεσή μας στην αρχική οθόνη, κάτι που θα συνεπάγεται πρόσθετο πάτημα ή κλικ, ανάλογα με την αλληλεπίδραση. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά νομίζω ότι θα ήταν κάτι περισσότερο από έναν αποδεκτό συμβιβασμό. Ένα γραφείο με γρήγορους συνδέσμους σε αρχεία και φακέλους θα ήταν πολύ πιο ευέλικτο, εισάγοντας ένα κλασικό στοιχείο μέσα σε ένα μοντέρνο πρότυπο. Από την άλλη, αλήθεια υπάρχει πραγματικά ανάγκη να έχετε πάντοτε όλα αυτά τα εικονίδια; Οι πιο χρησιμοποιούμενες εφαρμογές μπορούν να είναι στο Dock, επίσης να υπάρχουν ως shortcut στο γραφείο. Στο τέλος, θα έχουμε μια πολύ πιο προηγμένη εμπειρία χρήστη.

Κέντρο ειδοποιήσεων και ελέγχου: μικρά βήματα για το iPadOS, μεγάλα βήματα για πολλαπλούς χρήστες
Έρχομαι τώρα στα δύο κέντρα ειδοποιήσεων, το ένα για τις ειδοποιήσεις και το άλλο τον έλεγχο. Για το πρώτο, πιστεύω ότι με την τρέχουσα μορφή που έχει στο iPad μοιάζει με σπατάλη χώρου, καλύπτοντας ολόκληρη την οθόνη με ένα χρηστικό μικρό κεντρικό τμήμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα το ξανασκεφτόμουνα προσωρινά καταλαμβάνοντας εκείνο το τμήμα της οθόνης, θολώντας το υπόλοιπο μέχρι να πιέσω σε μια ειδοποίηση ή να φύγω από εκεί. Για να είμαστε σαφείς, όπως συμβαίνει στο macOS μέσω του ειδικού εικονιδίου, αλλά στην αντίθετη πλευρά.
Πιο λειτουργική είναι αντ’ αυτού η συζήτηση για το κέντρο ελέγχου, το οποίο θα πρέπει παντρευτεί με μια άλλη καινοτομία σχεδόν απαραίτητη για το iPad: αυρτή του multi-user .
Η Apple έχει από καιρό σχεδιάσει αυτό το προϊόν ως προσωπικό, τον καθένα με το δικό του tablet μέσα στο σπίτι.
Μια έννοια που είναι κατανοητή και σε μεγάλο βαθμό εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα, αλλά κυρίως στα μοντέλα μη-Pro, ουσιαστικά τα λιγότερο ακριβά, τα οποία σπάνια αντικαθιστούν τους παραδοσιακούς φορητούς υπολογιστές. Εκείνοι που πάνε στο iPad Pro, από την άλλη πλευρά, συχνά θέλουν να το κάνουν μόνο για να αναπληρώσουν ένα φορητό υπολογιστή και είναι πιθανό ότι δεν σκοπεύουν να πάρουν άλλα tablet για κάθε μέλος της οικογένειας. Αυτό, σε συνδυασμό με τον αυξανόμενο διαθέσιμο χώρο, ενισχύει την ανάγκη για κάποιον να έχει τον δικό του χώρο σε έναν κοινόχρηστο υπολογιστή, όπως και στα κλασικά λειτουργικά συστήματα. Σκέφτομαι επίσης σχολικά ή εργασιακά περιβάλλοντα, όπου ήδη σήμερα η Apple προσφέρει μια κάπως σκεπασμένη μορφή πολλαπλών χρηστών και η οποία με αυτόν τον τρόπο θα προσφέρει στον μεμονωμένο χρήστη τη δυνατότητα να διαχωρίσει αποτελεσματικά το καθήκον και την ευχαρίστηση. Όπως και στο Mac, θα μπορούσαν να γίνουν διαχειριστές μερικοί απο τους χρήστες, με τη βοήθεια έτσι μεγαλύτερων γονικών ελέγχων, εάν είναι αυτό απαραίτητο.
Υποθέτοντας την εισαγωγή πολλαπλών χρηστών, είναι εύκολο να σκεφτείτε μια οθόνη σύνδεσης πολύ παρόμοια με αυτή του macOS κατά την ενεργοποίηση του iPad, χρησιμοποιώντας κωδικούς πρόσβασης, PIN ή / και βιομετρικό έλεγχο ταυτότητας (Face ID ή Touch ID). Αλλά για να μεταβείτε από ένα χρήστη σε άλλο; Προτείνουμε να γίνεται όπως στο TVOS. Η δέκατη τρίτη έκδοση εισήγαγε στο Apple TV τη δυνατότητα εισαγωγής πολλαπλών χρηστών, ο καθένας με τις δικές του προτιμήσεις και εφαρμογές, και ο διακόπτης αλλαγής χρήστη θα ενεργοποιείται μέσω του κέντρου ελέγχου. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει στο iPadOS, με τις εικόνες των χρηστών να βρίσκονται στην κορυφή του κέντρου, πάνω απ ‘όλα τα άλλα χειριστήρια γρήγορου ελέγχου. Η εναλλαγή δεν θα είχε ως αποτέλεσμα την αποσύνδεση. Αμέσως κάτω θα τοποθετηθούν οι επιλογές για να κλειδώσετε ή να απενεργοποιήσετε το iPad. Αυτό θα είχε επίσης μια πρόσθετη ευκολία όταν το iPad είναι συνδεδεμένο με το πληκτρολόγιο, καθιστώντας πλέον ακατάλληλο το κλείσιμο κρατώντας πατημένο το κουμπί στο πλάι (το οποίο σε κάθε περίπτωση θα παρέμενε πάντοτε εφικτό).

τα κουμπιά φανάρι που δεν είχα εξετάσει
Ας κινηθούμε τώρα σε μια άλλη περιοχή του iPadOS που θα μπορούσε να λάβει βελτιώσεις: την διαχείριση πολλών εφαρμογών στην οθόνη. Συμφωνώ βασικά με την ανάλυση του MacStories , το οποίο προτείνει τη χρήση μενού με βάση το οποίο να καταστεί ευκολότερη η μετάβαση στη λειτουργία διαχωρισμού των εφαρμογών στην επιφάνεια του iPad. Σκέφτομαι, ωστόσο, ότι δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί ένα πανομοιότυπο αποτέλεσμα με την εισαγωγή ενός ήδη γνωστού στοιχείου του macOS ή του μενού εφαρμογών με τις τελείτσες του φωτεινού σηματοδότη. Πατώντας το κόκκινο κλείνει το παράθυρο της εφαρμογής. Το κίτρινο ελαχιστοποιείται στο dock. και το πράσινο, δείχνει τις πρόσθετες επιλογές υποδιαίρεσης στην οθόνη. Στην περίπτωση του iPadOS, θα μπορούσαμε επίσης να μειώσουμε τις επιλογές μόνο στα κόκκινα και πράσινα κουμπιά, τα οποία ειδικά αν τοποθετηθούν κατακόρυφα στην κορυφή των εφαρμογών δεν θα κλέβουν πολύ χώρο από τα στοιχεία τους. Σε αυτή την περίπτωση, το κόκκινο δεν θα κλείσει την εφαρμογή, αλλά θα συμπεριφερθεί σαν το κίτρινο κουμπί του Mac, αποκρύπτοντας μόνο το ανοικτό παράθυρο, το οποίο μπορεί να καλείται ανά πάσα στιγμή μέσω του Exposé (όπου αντί να υπάρχει το X για πραγματικό κλείσιμο). Το πράσινο, από την άλλη πλευρά, θα ανοίγει αυτόματα το μενού επιλογών, για να μετακινήσετε την εφαρμογή από τη μια πλευρά στην άλλη, να την φέρετε σε πλήρη οθόνη ή στην προβολή διαφανειών.
Η εισαγωγή του φαναριού αυτού στο iPadOS, θα μπορούσε επίσης να λύσει ένα άλλο πρόβλημα: τη δυσκολία στην επιλογή της ενεργής εφαρμογής. Όπως και στο MacOS, αν μια εφαρμογή οθόνης δεν είναι πλέον σε ενεργή χρήση, τα κουμπιά θα γίνονται γκρίζα και θα χρωματίζονται ξανά όταν επιστρέψει στο κέντρο της προσοχής.

Πλήρης υποστήριξη πολλαπλών οθονών
Με ένα ενισχυμένο iPadOS, η επιθυμία να σκεφτεί κανείς τα προηγμένα χαρακτηριστικά όπως το multi-screen έρχεται λογικά στο μυαλό. Τα iPads έχουν κατορθώσει να το κάνουν αυτό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, όσοι έχουν δοκιμάσει το AirPlay Mirroring θα έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την πραγματικότητα των γεγονότων: είναι περισσότερο μια προσαρμογή στη μεγάλη οθόνη από μια αποτελεσματική χρήση, με τη διατήρηση της φυσικής μορφής 4: 3 και των μαύρων ράβδων στα πλάγια. Επιπλέον, η παρουσία ενός ποντικιού ή ενός trackpad αγνοείται στην τρέχουσα μορφή. Στο μέλλον, θα ήταν επιθυμητή η λειτουργία πολλαπλών οθονών του iPadOS να προσαρμόζεται αυτόματα στην ανάλυση της δευτερεύουσας οθόνης, εξαλείφοντας τις άσχημες μαύρες μπάρες εκμεταλλευόμενοι τη φύση της εφαρμογής “ανεξάρτητα από την ανάλυση”. Επίσης να είναι δυνατή η χρήση του, όταν υπάρχει ένα ποντίκι συνδεδεμένο το οποίο θα χρησιμοποιείται επίσης και στην εξωτερική οθόνη, που θα μπορούσε επομένως να είναι και επέκταση και όχι μόνο ένα αντίγραφο της.

Η εφαρμογή που θέλω για αυτό που θέλω
Είναι πλέον ανάγκη περισσότερο από πότε να ορίζουμε εμείς τις εφαρμογές που θέλουμε να χρησιμοποιούμε για κάτι συγκεκριμένο. Οι φήμες πλέον υποδεικνύουν τη μελλοντική δυνατότητα ρύθμισης στις εφαρμογές του iOS και iPadOS προκαθορισμένων εφαρμογών διαφορετικών από εκείνες του συστήματος , προκειμένου όχι μόνο να δοθεί στους χρήστες πρόσθετη επιλογή αλλά και να ελαφρυνθεί η θέση της Apple στις αρχές που διερευνούν εικαζόμενες καταχρήσεις δεσπόζουσας θέσης μέσω του App Store, προτιμώντας το δικό τους λογισμικό έναντι του λογισμικού τρίτου. Αυτή η συζήτηση δεν αφορούσε ποτέ το macOS, όπου μπορείτε πάντα να αλλάξετε το προεπιλεγμένο πρόγραμμα περιήγησης ή και άλλες εφαρμογές μέσω των Προτιμήσεων του συστήματος και να αλλάξετε την εφαρμογή που συσχετίζεται με κάθε τύπο αρχείου μέσω του πίνακα Finder “About”. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι τέτοιες επιλογές, που περιλαμβάνουν τους κύριους τύπους εφαρμογών, μπορούν να εισαχθούν στις Ρυθμίσεις, ως υποενότητα της ενότητας Γενικά ή σε μια ειδική κύρια ενότητα.

Επιδείξτε πλήρως την επαγγελματική προοπτική
Εδώ η απάντηση είναι αρκετά απλή: το iPad Pro απαιτεί εφαρμογές Pro. Υπάρχουν εκείνοι που το πιστεύουν, όπως η Adobe με το Photoshop, αλλά και το LumaFusion, για παράδειγμα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει καθόλου η Apple. Καταλαβαίνω ότι η χρήση του Catalyst δεν θα ήταν δυνατή σήμερα για σύνθετα έργα όπως το Final Cut και Logic, αλλά είναι πιθανό ότι για μια εταιρεία με μεγάλο χρηματικό ποσό και ανθρώπινο κεφάλαιο είναι δυνατή η δημιουργία εκδόσεων iPadOS αυτών των εφαρμογών.
Δεν θα ήταν απαραίτητο να ανταποκρίνονται πλήρως στο δυναμικό των ομολόγων τους εκδόσεων για Mac, τουλάχιστον αρχικά, αλλά το θετικό μήνυμα θα έφτανε ήδη εάν ήταν ανώτερα τελικά από το iMovie και το GarageBand. Είμαι βέβαιος οτι η βελτίωση τους θα ακολουθήσει στη συνέχεια τα επόμενα χρόνια.

Ζήτησα ήδη ίσως πάρα πολλά; Ίσως ναι. Ζήτησα να αλλάξω το iPadOS σε MacOS; Ίσως ναι. Αλλά ίσως και όχι. Το μόνο που απαιτείται, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη μη παραδοσιακή φύση του λειτουργικού συστήματος, είναι η βέλτιστη προσαρμογή αυτών των κλασσικών λειτουργιών, χωρίς στρεβλώσεις.
Ελπίζω τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον να έχουμε επιτύχει αυτόν τον στόχο, ή να έχουμε πλησιάσει πάρα πολύ, με το iPadOS 14.
Το να δούμε όλα τα παραπάνω που είναι επιθυμητά θα ήταν ουτοπία και ίσως ακόμη και αντιπαραγωγικό. Όπως έχει ήδη αναφερθεί στην αρχή του άρθρου, με το iPadOS 13 έχει φανεί μόνο ο δρόμος που οδηγεί σε ένα μονοπάτι που θα διαρκέσει αρκετά χρόνια.