Το πρώτο πράγμα λοιπόν που σκέφτηκα την περίοδο του υποχρεωτικού εγκλεισμού, είναι ότι ακόμη και πριν από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης του COVID-19 είχα αποκτήσει εδώ και πολύ καιρό, έναν τρόπο ζωής, στον οποίο μπορούσα να φύγω από το σπίτι μόνο μία φορά την ημέρα, και σπανίως είχα την ευκαιρία να περάσω ένα βράδυ στην παμπ με φίλους.

Ακόμα και όσον αφορά την εργασία, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην περίπτωσή μου, στην πραγματικότητα η έξυπνη εργασία που είναι τόσο επίκαιρη αυτήν την περίοδο, είναι κάτι που το κάνω από το 1998.

Ωστόσο, όταν προσπαθώ να φανταστώ πόσο δύσκολο θα ήταν όλα αυτό αν δεν είχαμε το τρέχον επίπεδο συνδεσιμότητας του 21ου αιώνα, είμαι αμηχανία.

Μερικοί άνθρωποι τελικά μπορούν να κάνουν την εργασία τους από απόσταση, ακόμα κι αν συνήθως εργάζονται σε ένα γραφείο. Ελπίζω ότι όταν όλα αυτά τελειώσουν, οι εταιρείες θα συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι απαραίτητο να αναγκάσουν όλους τους υπαλλήλους τους να μετακινηθούν σε μικροσκοπικά γραφεία ενιαίου ανοιχτού χώρου, σε ακριβά γειτονιές της πόλης. Φυσικά, δεν θα μπορούν όλοι να μετατρέψουν την εργασία τους σε εντελώς ψηφιακή, αλλά αν κάτι μας έδειξε αυτή η πανδημία είναι ότι η «έξυπνη εργασία» θα μπορούσε και πρέπει σίγουρα να είναι πιο διαδεδομένη.

Αλλά ακόμη και για όσους έχουν μια δουλειά που δεν μπορούν να την κάνουν στο Διαδίκτυο, η σημερινή τεχνολογία έχει κάνει την κοινωνική απομόνωση λιγότερο δύσκολη. Μεταξύ τηλεδιάσκεψης με FaceTime, Zoom, Skype και WhatsApp καταφέραμε να μείνουμε σε επαφή με συγγενείς και φίλους αυτές τις εβδομάδες. Οι εκτεταμένες συνομιλίες με βίντεο του FaceTime και του Skype με έκαναν να σκεφτώ ότι πρέπει να συνεχίσουμε να τα κάνουμε ακόμα και μετά την πάροδο του έκτακτου ανάγκης. Και φυσικά υπάρχουν Netflix, YouTube, Apple TV+, Disney+, Hulu και πρόσφατα το HBO Max όπως και πολλές άλλες υπηρεσίες ροής βίντεο και μουσικής που με διάφορους τρόπους έχουν προσφέρει ένα σύστημα ψυχαγωγίας χωρίς να βγούμε έξω.

Όμως, αυτή η εμπειρία έχει επίσης επισημάνει πολλά πράγματα όπου η τεχνολογία δεν μπορεί να βοηθήσει πολύ. Αναφέρομαι στην εξ αποστάσεως μάθηση. Για χάρη του παραδείσου, η διαδικτυακή εκπαίδευση είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά είναι κάτι που οι δάσκαλοι δεν είχαν κάνει ποτέ πριν, και μάλλον είναι ιδιαίτερα απογοητευτικό για αυτούς να φροντίζουν τα μέλη της οικογένειάς τους στο σπίτι προσπαθώντας να κάνουν μια δουλειά που δεν ήταν ποτέ. μορφές. Ομοίως, δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί μαθητές που είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα διαδικτυακό μάθημα και είναι κατανοητό ότι θα αισθανθούν την αίσθηση δυσφορίας στο να κάνουν μαθήματα Διαδικτύου απομονωμένα στο σπίτι αντί να πηγαίνουν στο σχολείο.

Τώρα στον τομέα της εκπαίδευσης στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης του COVID-19, τα πράγματα δεν ήταν και τα καλύτερα. Μερικά πράγματα φυσικά, πιθανότατα να βελτιωθούν στην πορεία αργότερα και τα σχολεία να βάλουν διαφορετικό περιεχόμενο στο διαδίκτυο, αλλά η εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι ένα κοκτέιλ απογοήτευσης και θλίψης αυτήν τη στιγμή.

Εάν έχω μάθει κάτι τα τελευταία είκοσι χρόνια που γράφω για Mac, iPhone και iPad, είναι ότι η τεχνολογία είναι απλώς ένα εργαλείο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το καλύτερο ή για το χειρότερο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακατάλληλα και να προκαλέσει σοβαρές ζημιές. Μπορεί επίσης να κάνει καλό, στα σωστά χέρια και περιστάσεις.

Αυτή η πανδημία υπογράμμισε αυτήν την πτυχή. Συνολικά, είμαστε τυχεροί που έχουμε το Διαδίκτυο σε αυτήν την περίοδο απομόνωσης. Αλλά θα πρέπει να υπάρχουν φυσικά και όρια.